Het zijn er twee!

‘Zie ik daar nou een tweede?’
Ik hoor het de leerling echoscopiste nog zeggen, terwijl ze een grijze vlek op het scherm aanwijst en haar ervaren collega vragend aankijkt.
De oudere dame knikt. ‘Ja, dat heb je goed gezien,’ zegt ze. En vervolgens tegen mijn man en mij: ‘Gefeliciteerd, jullie krijgen een tweeling.’
Sommige mededelingen maken zo veel indruk dat je er tien jaar later nog wel eens over droomt. Dit is er zo een.

Oke, helemaal onverwacht kwam de boodschap niet. Drie dagen voor de termijnecho waren we bij de verloskundige verzeild geraakt in een discussie over de zwangerschapsduur. Ik wist zeker dat ik 8 weken ver was, maar zij was ervan overtuigd dat ik al veel verder moest zijn. Mijn baarmoeder was te groot voor 8 weken. Zij dacht eerder aan 14 weken. Ik geloofde er niets van; mijn gevoel zei me dat dat niet klopte.

Volgens haar waren er twee andere opties waarbij de baarmoeder bij 8 weken al een 14-weken-grootte kon hebben. De eerste mogelijkheid was dat ik  een grotere baarmoeder zou hebben dan de gemiddelde vrouw. Gezien mijn geringe lengte en mijn tengere figuur viel die optie voor mij af. Waarom zou nou net dat ene onderdeel aan mij zoveel groter zijn dan gemiddeld?

De tweede mogelijkheid was dat er een tweeling zou komen. Met twee embryo’s en later twee baby’s groeit de baarmoeder immers sneller. ‘Maar die kans is klein hoor,’ voegde ze eraan toe. ‘Tweelingen komen niet zo vaak voor.’ (dat idee hadden we inderdaad al. We kenden tot dat moment trouwens ook niemand met een tweeling. Inmiddels wel een behoorlijk aantal ).

Op weg naar huis zei ik tegen mijn man dat ik het gevoel had dat het een tweeling zou worden. Op de een of andere manier wist ik het gewoon.

En toch… als het dan uitgesproken wordt, dan schrik je. Ook omdat de tweeling eeneiig bleek te zijn, wat allemaal medische problemen met zich kan meebrengen. De tweeling was, zoals ze dat noemen: ‘monochoriaal, diamniotisch‘. Dit betekent dat de kinderen een eigen binnenste vruchtvlies hadden, maar het buitenste vruchtvlies en de placenta deelden. Een van de medische problemen die bij een dergelijk type tweeling kan optreden, is het tweeling transfusie syndroom (TTS, een ernstige ziekte waarbij de baby’s een verbonden bloedbaan hebben en de een bloed ‘doneert’ aan de ander).

In de auto op weg naar huis waren we stil. Overdonderd. We waren blij, maar ook bezorgd. Het was een heel dubbel gevoel. Gelukkig behield mijn man zijn gevoel voor humor met een legendarische opmerking: ‘Jij klunsje, je kan niet eens je bevruchte eicel heel houden.’

Iets waar onze (gelukkig gezond geboren) tweeling inmiddels heel hard om moet lachen.

Schrijfweekend Portugal

Vandaag is het precies twee weken geleden dat ik thuis kwam van een geweldige, zeer intensieve schrijfweek in Portugal. Het heeft lang geduurd voordat ik eindelijk weer ‘geland was’ in mijn drukke leven van werk, kinderen, sport, huishouden, sociale contacten, etc.

Mijn verhaal ging (en gaat) maar niet uit mijn hoofd. En dat is goed: ik wil in die ‘flow’ blijven waar ik in Portugal in terecht ben gekomen. Ik heb daar ontdekt dat mijn boek veel minder af is dan ik had gedacht. Er is werk aan de winkel!

Elke avond minimaal één hoofdstuk, dat is de nieuwe discipline die ik mezelf sinds mijn thuiskomst opleg.

De Schrijf Compagnie Masterclass, georganiseerd door thrillerauteurs Marelle Boersma en Linda Jansma en hun uitgeverij de Crime Compagnie, was enorm leerzaam. De constructieve manuscriptbeoordeling van Linda had me al een aantal pijnpunten in mijn verhaal laten zien, maar na mijn week in Portugal weet ik dat een intensieve cursus met een goede schrijfdocent heel veel toevoegt. Marelle wees mijn medecursisten en mij niet alleen op de verbeterpunten in onze verhalen, maar leerde ons ook hoe we die konden aanpakken. Erg knap, want die verbeterpunten waren bij ons allemaal anders. Zelf moest ik vooral aan de slag met het perspectief, maar anderen hadden moeilijkheden met de spanning, het creëren van meer sfeer of juist met de diepgang van een personage.

Doordat Marelle zo’n goede schrijfdocent is, wist ze ons allemaal precies datgene te geven wat we nodig hadden.

Wat ook zeker niet onbelangrijk is bij zo’n intensieve schrijfcursus: de locatie en de sfeer in groep. Beiden waren dik in orde. Het landgoed van Marelle en Jan is prachtig en bovenal rustgevend. Een perfecte plek om alle dagelijkse beslommeringen uit je hoofd te laten verdwijnen en ruimte te maken voor je verhaal. Elke dag was er tijd om te schrijven op een van de rustige, schaduwrijke schrijfplekjes, met prachtig uitzicht. Het heerlijke Portugese eten dat Jan ons iedere dag voorzette, meestal vers van het eigen land, droeg er aan bij dat we optimaal konden presteren. Een betere inspiratie is niet denkbaar.

De sfeer was bijzonder. Alle cursisten waren vreemden voor elkaar op de dag van aankomst, maar na een week waren we echt een groep. We deelden verhalen (niet alleen de boeken, maar ook dingen uit ons eigen leven), inspireerden elkaar en hielpen elkaar door het geven van opbouwende feedback. De oefening waarbij we elkaar interviewden als een van onze hoofdpersonages en de schrijfcafé-sessies waarin we brainstormden over onze boeken waren heel waardevol.

Antoinette Kalkman, Babara Sevenstern, Ellis Souwerbren, Tamara Onos en ik hebben allemaal hetzelfde doel voor ogen: debuteren in 2018. Dit is dan ook de belofte die we aan elkaar hebben gedaan. Want als je iets echt wilt, dan moet je jezelf een serieus doel stellen en daarnaartoe werken, anders gebeurt het nooit.

Mijn medecursisten schrijven allemaal een thriller. Dus ben je fan van dit genre, dan kun je hun vorderingen volgen via www.antoinetteschrijft.nl, www.barbaraschrijft.nlwww.tamaraonos.nl en de Facebookpagina van Familiegeluk, en in een later stadium de website Ellis. Lees je graag historische romans, dan kun je deze website volgen of de Facebookpagina van mijn boek.